GREY LOTUS, ‘Our Little World Of Glass’, albumpresentatie

LotusMonsieur Delèfre zet zondagavond 28 april koers richting perron 3A van station Haarlem, een gebouw dat werd opgeleverd in 1908. Perron 3A vormt deze avond het sfeervolle decor voor de albumpresentatie ‘Our Little World Of Glass’ van Grey Lotus, de formatie rond Joost Verhagen en Daan Arisz.
Er zijn veel belangstellenden voor het concert. Maar nauwelijks bekenden. Een rustig idee. Joshua Baumgarten van The Irrational Library opent de avond met ‘Haarlem Town 2013’.
‘Who said its boring in Haarlemtown, was it you was it me?’, vraagt de dichter zich af. Om vervolgens te concluderen ‘A schizophrenic whore of a stad, Haarlemtown’.
En dan, niet mis te verstaan: ‘ Haarlemtown fuck the vastgoed maffia that kicking out the better projects in Haarlemtown’.
Het zijn slecht enkele zinsneden uit dit voortreffelijke gedicht.
Treinen rijden af en aan terwijl Georgio ‘the dove’ Valentino speelt, met een gemaskerde slagwerker en een blonde bassiste. Deze Amerikaan is neergestreken in Brussel, waar hij samenwerkte met het legendarische art-collective Tuxedomoon. Invloeden zijn terug te horen in de donkere muziek.

De grote klok in de art-nouveau ruimte staat steevast op negentien minuten over vier. Zo ook als Grey Lotus rond de klok van tien aantreedt. Dan ontvouwt zich een wonderschoon concert. Een beleving.
Grey Lotus bestaat dus uit Joost Verhagen (zang/mondharmonica) en Daan Arisz. Daan Arisz is multi-instrumentalist maar beperkt zich deze avond tot akoestische gitaar en achtergrondzang. Iemand met ‘sz’ in zijn achternaam heeft bij Monsieur Delèfre sowieso een streepje voor, maar dit terzijde.
Het duo wordt versterkt door zangeres Judith Wesselius, Niels van der Weiden (piano), Eric van Drunen Littel (fretloze bas) en Lars van der Weiden (drums). Special guest Martijn Scholte zingt met één nummer mee.
Aan alles is te horen dat hier vakmensen aan het werk zijn. Ambachtslieden. De hemelse zang, in combinatie met de spaarzame begeleiding brengt een spanning teweeg die schitterend tot zijn recht komt in deze perfecte ruimte. Een flard mondharmonica. Een aanslag op de toetsen van de piano.
Intrigerende woorden passeren de revue. ‘Waiting for the truth’. ‘Such a strange situation’. ‘Living like a doll’. ‘Locked inside’.
Het publiek luistert aandachtig. Niemand ouwehoert er tussendoor. Af en toe kijkt er een passagier nieuwsgierig door een van de ramen. Hij weet niet wat hij mist.
En dan is er nog dat jasje. Dat colbertje van Daan Arisz, dat losjes als een mantel over de leuning van zijn stoel hangt (de muzikale begeleiders spelen zittend). Het is alsof de muziek de spanning door laat werken in zulke voorwerpen. Het colbertje valt. Op de grond. Blijft een stille getuige van deze gebeurtenis, waar Robert Wyatt, Syd Barrett, het voltallige Pink Floyd, Talk Talk en de Friese Serenes van zouden hebben gesmuld als ze er bij waren geweest. En de klok staat nog steeds op negentien minuten over vier.

P.M. Delèfre is dichter en singer/songwriter