BomberLéo: One For Sorrow

BomberLéo is het pseudoniem van zangeres-liedjesschrijfster Leonie Klooster, die met ‘One For Sorrow’ haar debuutalbum aflevert. Een compleet in eigen beheer vervaardigd debuut, tot stand gebracht met financiële hulp van vrienden, familie en fans. Op haar website vertelt Klooster dat ze zich heeft laten beïnvloeden door rock ‘n roll, blues, soul en folkmuziek uit de jaren ’60 en ’70. In goed Hipster-Hollands heet dat genre tegenwoordig ‘Americana’, en het aanbod op ‘One For Sorrow’ sluit inderdaad redelijk goed aan bij wat er momenteel in de VS op dat gebied gebeurt. BomberLéo zou zo aan kunnen treden als Nederlands voorprogramma voor bijvoorbeeld Sarah Jarosz, Hurray for the Riff Raff of Jamestown Revival.

In het dagelijks leven opereert Klooster voornamelijk als éénvrouwsorkest, maar op ‘One For Sorrow’ laat ze zich begeleiden door een complete band. Een goede keuze, want het ondersteunt haar enigszins nasale stem heel effectief en dat geeft de nummers extra dynamiek, vooral in meer gedreven nummers als ‘Pleaser’, ‘Restless Girl’ en ‘Cry’. Die dynamiek is ook hard nodig, want de productie op zichzelf is zo gortdroog dat het nauwelijks het niveau van een demo ontstijgt. Het geheel klinkt een beetje als een vinylplaat die onder het stof zit. Dat volledige gebrek aan productie is ook meteen de grote zwakte van het album. Vooral in solonummers als ‘Miss Fortune’ lukt het Klooster daardoor niet om de aandacht vast te houden.

Haar nogal gebrekkige beheersing van het Engels is daar eveneens debet aan. De teksten bevatten zoveel taal- en stijlfouten dat geen enkele leraar er met de beste wil van de wereld een voldoende voor zou kunnen geven. Vooral bij meer diepgravend bedoelde nummers, zoals ‘The Book Of Past’, werkt dat zeer storend en verzandt het allemaal in een woordenbrij. En afsluiter ‘Happy Song’ komt niet verder dan wat flauwe en grammaticaal ronduit slechte rijmelarij op een onafgemaakt melodielijntje. Daarmee eindigt een album dat zeer veelbelovend begon uiteindelijk toch in mineur. BomberLéo heeft absoluut potentieel, maar ‘One For Sorrow’ is een mager zesje dat met een beetje meer inspanning een dikke acht had kunnen zijn.

This entry was posted in HPS. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.