Albumpresentatie Bomberléo, Pakhuis Wilhelmina

– door Olaf van Muijden

1531868_10203892362503201_4123398297873562919_o

Op de website van Bomberléo staat een citaat van Anouk van Doornen: ‘BomberLéo zoekt graag het contact met het publiek. Haar optredens dragen een warme atmosfeer tot in de uithoeken van de zaal, waardoor je als toehoorder het gevoel krijgt bij iets speciaals en persoonlijks aanwezig te zijn.’

flyer3oktDe presentie van het album One For Sorrow in Pakhuis Wilhelmina vrijdag 3 oktober bevestigt dit wederom. Na de pauze lukt het Leonie Klooster, de dame achter Bomberléo, samen met Eva Bijnen (Fabrieke) op cello zelfs via het intieme gelijknamige One For Sorrow – met zinnen als ‘I was walking on eggshells’ – het publiek direct in deze warme, persoonlijke atmosfeer op te nemen. Dat is knap!

Met One for sorrow lijkt Bomberléo een periode af te sluiten: ‘Bye, bye sweetheart, bye, bye.’ Ze reflecteert met heerlijke beeldspraak. Verandering, haast revolte lijkt een rode draad in het optreden. De set wordt geopend met oudere liedjes van de EP One-chick-uh-boom-band, waaronder het fucking vette Burning Wire.

Vanzelfsprekend begeleidt Max Remkes haar. Hier komt de one-womanband om de hoek kijken. Af en toe krijgen we een glimp van de gek of zot te zien en horen. Ofwel de outsider die in eerste instantie vreemd oogt, maar uiteindelijk precies weet hoe het in elkaar zit.

1000269_848956981805210_5649106981250804410_nBomberLéo lijkt met het optreden haar rol als one-womanband op energieke wijze vaarwel te zeggen. Songs als Pleaser en My House lenen zich er uitstekend voor om met een voltallige band ten gehore te brengen.

En wat voor gelegenheidsband! Naast Max en Eva, speelt zus Dorien mee – even er voor nog met Cheap Thrills in de Patronaat een albumrelease gehad. Broer Niels heeft vaak genoeg laten zien dat hij met elk genre uit de voeten kan. Hoewel BomberLéo waarschijnlijk een spetterende carrière voor zich heeft, voelt het soms aan alsof er een ode aan haar wordt gebracht. Diverse muzikanten passeren als een plezierige parade de revue. Dit draagt bij aan de losse, gemoedelijke sfeer.

De oude BomberLéo was allesbehalve een Toby Rix-achtige act. Toch, BomberLéo met band geeft meer cachet aan de opzwepende songs, zoals het haast met middle of the road flirtende Julie. “Is it time to say goodbye? Everything comes to an end.”

10368207_848957151805193_8333210987358300321_nEven zie ik voor me hoe Leonie, die een fraaie folkie hippiejurk aan heeft, al doorspelend het podium verlaat, het publiek euforisch de catchy chorus (‘Give me one last dance’) blijft zingen om vervolgens Leonie in een ander seventieskleedje terug te zien keren. Godzijdank volgt nog een nummer alvorens het applaus losbarst en BomberLéo op haar best het publiek (waaronder een schare trouwe fans) een blije en breekbare toegift voorschotelt.

Ik denk dat na het retengoed optreden menigeen het album thuis opzet om zo lang mogelijk in de roes te blijven. BomberLéo geeft trouwens ook op One for sorrow ‘de toehoorder het gevoel bij iets speciaals en persoonlijks aanwezig te zijn.’

————————————————————

Olaf van Muijden is historicus en tekstschrijver.

This entry was posted in HPS. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *