Guitig? Me hoela!

Gezien: ‘Local Heroes’, minifestival met
‘We Patriots’, ‘Fall Eleven’ en ‘Krater’,
in Duycker Hoofddorp.

Ook even kijken hoe het nu is, zo met een nieuwe bassist, natuurlijk. Daarom was ik dus ineens in Duycker. Dat is in Hoofddorp en hoort bij het Cultuurgebouw, dat daar ook nog de schouwburg bevat. Gaat in een ‘nieuwe’ gemeente allemaal wat makkelijker dan in een oude als Haarlem. Rondkijkende denk ik dat de opkomende jeugd van dit dorp (de zoons van mijn gitarist bijvoorbeeld, die daar over een jaar of 4 interesse in zullen gaan krijgen) hier een wereldtent aan gaat hebben.

Vanavond was er, in de kleine zaal, ‘Local heroes’, mini-festival, beetje de Hoofddorpse pendant van ‘Haerlemsche Helden’. En dat leek heel lang geen feest.

Niet? Nee. Want de eerste 2 bands waren tenenkrommend. Als je durft te openen met Led Zeppelin’s ‘Kashmir’ heb je ballen van brons. Maar dan moet je ze wel hebben. Dus als je dat speelt alsof je Spandau Ballet bent, dan moet je weg. Ksssjjjttt! Dat de geluidsman er op driekwart van dit optreden van de tweede band van de avond (volgt u mij nog?), ‘Fall Eleven’, in slaagt het te laten klinken alsof er een wereldband speelt, is een prestatie van formaat, maar komt te laat. Want dan hebben wij al tweekwart lang vernomen wat voor slapte eronder schuilgaat. Heren, u mist alles dat wij zo leuk vinden aan Led: inzet, bescheidenheid, vuur en vooral: de vuige zweetlucht van echte rock ‘n’ roll. Over 10 jaar zie ik u vast op Paasmorgen in het tuincentrum. Met gitaren doet u dan allang niets meer.

En de eerste band was niet veel beter. Sterker nog, die was veel erger. Die heette ‘We Patriots’ maar had beter ‘Ik net-niet-Guus-Meeuwis’ kunnen heten. Want die zanger-gitarist, die heeft goed gekeken naar alles wat-ie leuk vindt, maar geen flauw benul van het waarom en wanneer, van het toepassen van al die kekke gebaren die horen bij de rockster-die-hij-nooit-zal-worden. Als je gebaren zo groot zijn, mag je muziek niet zo klein zijn. Maar dat is-ie wel. Dus dan zou bescheidenheid sieren. Hij houdt duidelijk net zoveel van depri-singer-songwriters als mijn goede kompaan Victor Schiferli – maar die verstaat de kunst van het zichzelf wegcijferen als geen ander. Een groot, belangrijk verschil. Bij een band als deze vraag ik mij af of ze wel eens luisteren, naar het geluid dat ze maken. Waarnaast je, wat mij betreft, niet helemaal goed in je hoofd bent als je je vergrijpt aan Japan’s ‘Ghosts’. Allemaal jammer, want wel een geweldige bassist-in-wording, op zich.

Bleef over: Krater. Daar kwam ik dus voor. Geef ik eerlijk toe. Wat niet wil zeggen dat ik geen ruimte had willen laten voor ander geluid. Maar dat was er dus niet. Er was wel dit. En dit was meesterlijk. Niet langer eenvormig, omdat Alex ook de gitaar ter hand genomen heeft. Dat plaatst zijn zangpartijen in perspectief en doet beter begrijpen. Bovendien speelt hij niet eens onverdienstelijk. En dat is heel wat, naast het monument naast hem. Want dat zei ik al eerder, maar zal ik wat verdiepen: het gebeurt niet heel vaak dat je weet dat je kijkt naar waarlijk groten. Dat iedere beweging, iedere ademtocht inzinkt als kadootje. Dat je beseft dat je getuige mag zijn. Ik geef u dus Martien Keesmaat. En dan mag u het verder zelf weten.

Tel dan daarbij dus Erik Boon op, die nieuwe bassist. Die kennen wij als rondfunkend basmonster bij Gotcha!. Nou. Eh. Niet hetzelfde. Heel anders zelfs. En toch zo eender. Dat dan weer wel. Zélfs als je niet van Gotcha! houdt (zoals ik) is dat toch een beetje thuiskomen: want het staat, en het drijft. Aan, over en op. Tot groter hoogte dan voorheen. Dat zegt niets ten nadele van voorganger Michiel van ‘t Riet, maar wel alles over Boon: strategisch verantwoord bassen, wil ik het noemen. En heerlijk, van melodie. Het inspireert van alles.

“Guitig bandje, niet?”, sprak, op Facebook, mij later Len, de drummert. Guitig? Me hoela! Als totaaltje rockt het de pan uit. Of, zo u wilt, De Duycker.

Ja, vind ik leuk (* Feestboekstempel plempen doet *). Band 9, gig 10.

Nou wil ik nog harder die plaat. De plaat waar het dit jaar om gaat. Hoppetiehop.

————————————————————

Chielie is zanger/tekstschrijver van Yoghurt en Zat.